Ωθηση για σκέψη....

απο την athens voice

Η γενιά του 60 και 70...Τα παιδικά μας χρόνια σε λίγες γραμμές

 

Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 50 60 και70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατουσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες,ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.

Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν, τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.

Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκινοπίπερο.

Τα αστικά λεωφορεία Σκανια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλέ δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα.Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ήταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα.Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρί καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;

Τα κίτρινα τρόλευ με τους οδηγούς και τους εισπράκτορες με τις καφέ στολές, κι εκείνο το περίεργο μηχανάκι με τη μανιβέλλα που έκοβε τα εισιτήρια.

Τα γκρίζα αμερικάνικα πελώρια ταξί με τα καθισματάκια που έπεφταν από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων, γυρόφερναν ή άραζαν στις πιάτσες. Κι οι πειρατές, «ένα διφραγκάκι Σύνταγμα» τους έκοβαν το μεροκάματο.

Ποιος να έχει τότε Ι.Χ Οι λίγοι τυχεροί αγόραζαν VW σκαραβαίους, ή μεταχειρισμένα Consoul Cortina, Hansa, Wartburg, FIAT 1100, Opel Olympia. Θυμάστε τα Anglia, τα Peugeot 403, ταRenault 10 ή το Simca 1000, με τα ανύπαρκτα καλοριφέρ και τα λιγνά λάστιχα.

Το γάλα μας το έφερνε ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.

Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σα φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΙΤΟΡ.

Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολλή δουλειά.Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περιίμεναν πελάτη. Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας

Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαχιστένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.

Στο κομμωτήριο της γειτονιάς οι κυρίες ψηνόντουσαν με τις ώρες κάτω απ τις κάσκες σεσουάρ με τα μαλλιά πασαλειμένα πλίξ τυλιγμένα σε ρόλλει κι όλα μαζί σκεπασμένα με δίχτυ και τα αυτιά σκεπασμένα με κοκκάλινα καπάκια. Η μανικιουρίστα καθάριζε τα πετσάκια και έβαφε τα νύχια με κατακόκκινο μανό που μύριζε ασετόν από δέκα μέτρα μακριά.

Ο καφές στα καφενεία ήταν μόνο Ελληνικός, τούρκικος τότε. Δεν υπήρχε νες ούτε φραπέ ούτε καπουτσίνο ούτε εσπρέσσο ούτε κάν φίλτρου γαλλικός. Μόνο σε κανένα ζαχαροπλαστείο εύρισκες γαλλικό και βέβαια τον πλήρωνες πανάκριβα. Οι πρώτες καφετιέρες ήταν κάτι γυάλινες κανάτες γεμάτες νερό πάνω στη φωτιά,με ένα ειδικό μεταλλικό φίλτρο που ο ατμός που υγροποιόταν έπεφτε πάνω στον καφέ τον έριχνε στο νερό και ο κύκλος συνεχιζόταν μέχρις εξαντλήσεως του περιεχομένου.

Σαββατόβραδο στα μικράτα μας σινεμαδάκι την σπουδαία περίοδο του Ελληνικού κινηματογράφου και το βράδυ ταβερνάκι με μπριζολίτσα παιδάκια και μια γουλιά μπύρα που μας έδινε κρυφά η μάνα μας γιατί «το παιδί δεν πρέπει να πίνει».

Και αργότερα πιο μεγάλοι πια σινεμά και καφετέρια στον Πύργο των Αθηνών ,τοLoubier, το Blue Bell, του Φλόκα, το Βυζάντιο, του Βρυλώνια με τις φοβερές μακαρονάδες. Τη Σόνια.

Με πόση χαρά ακολουθούσαμε Κυριακή πρωϊ τον πατέρα στο καφενείο και απολαμβάναμε επί ώρες μια κουταλιά βανίλια, το γνωστο υποβρύχιο μεσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ή τρώγαμε το μεζέ του ούζου και του αφήναμε το ούζο ξεροσφύρι. Κι ύστερα με το ποδήλατο πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο κι εκείνος να μας ρίχνει κλεφτές ματιές κάθε που σήκωνε το κεφάλι του απ το τραπέζι με την πρέφα ή το τάβλι. Και το μεσημέρι της Κυριακής μετά το οικογενειακό γεύμα πόση πίκρα όταν έφευγε για το γήπεδο χωρίς εμάς γιατί ήταν μεγάλο παιγνίδι και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ την τηλεόραση Διακογιάννης Φουντουκίδης Κατσαρός.

Η γλυκύτερη αναμονή το καλοκαίρι ήταν ο παγωτατζής με το καρότσι με τις σιδερένιες ρόδες που το σπρωχνε στο χωματόδρομο. Παπασπύρου ΑΣΤΥ ΕΒΓΑ. Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση το κακάο, δύο η σοκολάτα.

Τα καλοκαίρια μπάνιο με το πούλμαν ή πάνω στις καρότσες των αγροτικών ή με φορτηγά ή άντε με προϊστορικά λεωφορεία που ζεμάταγαν σαν την κόλαση στις κοντινές παραλίες,Καβούρι Βουλιαγμένη, Βάρκιζα άντε και στη Λουμπάρδα ή απ την άλλη μεριά Ραφήνα Νέα Μάκρη Κόκκινο λιμανάκι. Γελάγαμε με κάτι χοντρές γριές που κάνανε μπανιο με τις κομπιναιζόν, Πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και ναι βάλουν εσώρουχο και παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.

Και φρούτα, θεούλη μου τι φρούτα ήταν αυτά! Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να κουβαλάει κάτι δωδεκάκιλα Αμερικάνικα ριγέ καρπούζια και γιαρμάδες που σε κάθε δαγκωνιά τα ζουμιά έτρεχαν στο πηγούνι και το λαιμό. Και πεπόνια που μοσχομύριζαν. Και κεράσια μέλι. Και σταφύλια ολόγλυκα. Ψωμί, τυρί φέτα και καρπούζι για φαγητό. Η υπέρτατη γεύση.

Πίναμε νερό απ το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη,κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι απ τον πλανόδιο κουλουρά έξω απ την εκκλησία,αμφίβολης καθαριότητας τυρόπιτες και σάμαλι ( Δεν έχω ξαναδοκιμάσει από τότε τέτοια νοστιμιά), κοκ και κορνέ με σαντιγύ, και πάστες νουγκατίνες σοκολατίνες και σεράνο απ τις ΕΒΓΑ της γειτονιάς. Γευόμασταν βούτυρα και μαρμελάδες σπιτικές και σπιτικά γλυκά κουταλιού συκαλάκι, περγαμόντο, βύσσινο και πορτοκάλι, νερατζάκι, και φαγητά που δεν τα φτιάχνουν τώρα γιατί είναι κουραστικά. Ροστ μπήφ, μελιτζάνες παπουτσάκια, ιμάμ, παστίτσια, μουσακάδες.Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν είμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.

Μοιραζόμασταν με τους φίλους μας μια πορτοκαλάδα ή γκαζόζα απ το ίδιο μπουκάλι και ποτέ κανένας μας δεν έπαθε τίποτε. Δεν πολυαρωσταίναμε , αλλά αν τύχαινε να αρρωστήσουμε πάντα υπήρχε μια καλή μάνα ή γιαγιά να μας δώσει λίγο φιδέ και να μας ρίξει βεντούζες να μας δώσει μια κουταλιά Νορισοντρίν, Ιπεσαντρίν ή ασπιρίνη διαλυμένη στο κουταλάκι μαζί με ζάχαρη, ή να μας κάνει μια ένεση με γυάλινη σύριγγα που τη βράζανε στο κατσαρολάκι, και πιο ύστερα να μας διαβάσει κανένα παραμυθάκι για να αποκοιμηθούμε. Και κάτι θερμόμετρα γυάλινα του πεντάλεπτου και στα πόδια του κρεβατιού να γουργουρίζει η γάτα η παρδαλή και να αναδεύεται και να παίζει με την άκρη της κουβέρτας.

Οταν κάναμε ποδήλατο(eska ή velamos) δεν φορούσαμε κράνος και στην πίσω ρόδα βάζαμε πάντα χαρτόνι από πακέττο τσιγάρα πιασμένο με ξύλινο μανταλάκι έτσι για να κάνει θόρυβο και να μας θυμίζει μηχανάκι

Περνάγαμε ώρες έξω απ το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάλληρα για να μη φουσκώσουν.

Είχαμε φίλους. Βγαίναμε στο δρόμο και τους βρίσκαμε. Παίζαμε μπάλα και κυνηγητό στους δρόμους. Τα δοκάρια στα αυτοσχέδια γήπεδα ήταν ή οι σχολικές τσάντες ή τα πουλόβερ κι οι ζακέττες μας κουβαριασμένες και για καλάθια του μπάσκετ είχαμε τα περβάζια των παραθύρων. Πόσες φορές δεν σπάγαμε και κανένα τζάμι και εξαφανιζόμασταν όλοι μαζί αφήνοντας τη μπάλα στα χέρια κάποιου συνταξιούχου που την έσκιζε με το σουγιά και την πέταγε στο δρόμο. Ο παλιόγερος ! Τρώγαμε πολύ ξύλο από τις μανάδες μας. Καλή τους ώρα... Όχι γιά να μάθουμε να τρώμε το χαβιάρι, αλλά γιά τις αταξίες μας.

Σκάβαμε λακουβάκια για να παίξουμε γκαζές, ακόμα και κουτσό μαζί με τα κορίτσια, χαρτάκια ή απ αυτά που αγοράζαμε απ τα περίπτερα ή με τα χαρτόνια απ τα πακέτα τα τσιγάρα.

Πηγαίναμε στα σπίτια των φίλων μας και χτυπούσαμε την πόρτα, ή το πιο συνηθισμένο μπαίναμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πέφταμε από δέντρα, κοβόμασταν, πληγώναμε τα γόνατα μας και σπάγαμε και κανένα χέρι και οι γονείς μας μάς κατσάδιαζαν κι αυτό ήταν. Λίγο βάμμα στην πληγή κι όξω απ την πόρτα. Τσακωνόμασταν και παίζαμε μπουνιές και μαυρίζαμε και μελανιάζαμε και πάλι φιλιώναμε. Παίζαμε ξιφομαχίες με αυτοσχέδια ξύλινα σπαθιά.Τα ακόντια μας ήταν τα κοντάρια απ τις σκούπες ειδικά από εκείνες που τύλιγαν με μια μαξιλαροθήκη και ξαράχνιαζαν τα ταβάνια. Οι ασπίδες μας ήταν τα καπάκια απ τις μεγάλες κατσαρόλες .

Τρώγαμε ακόμα και σκουλήκια και λάσπες απ τον κήπο. Θυμάστε τη γεύση της λάσπης; Ούτε μάτια βγάλαμε, ούτε τα σκουλήκια έζησαν για πολύ το στομάχι μας.

Κι όταν η γιαγιά πότιζε τον κήπο τι πλάκα να της πατάς το λάστιχο του ποτίσματος και να της κόβεις το νερό κι εκείνη να φωνάζει. Κι ο πανικός ακόμα μεγαλύτερος όταν πιάναμε το φλίτ με το εντομοκτόνο για να παίξουμε ανίδεοι για το δηλητήριο που περιείχε.

Στους ποδοσφαιρικούς μας αγώνες την ομάδα την έφτιαχναν μερικοί, οι υπόλοιποι μάθαιναν να ζουν χωρίς αρχηγιλίκι. Φεύγαμε απ το σπίτι το πρωί και παίζαμε όλη μέρα ελεύθεροι αρκεί να γυρίζαμε πίσω μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ή όταν η μάνα μας έβαζε τις φωνές απ το μπαλκόνι να τσακιστούμε να ανεβούμε για διάβασμα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια ούτε καν τηλεόραση, ούτε κινητά ούτε υπολογιστές ή internetάντε κανένα ραδιόρφωνο με λυχνίες. Το καλύτερο δώρο ήταν ένα μικρό τρανζιστοράκι με εννιάβολτη Bereck για να ακούμε Εθνικό, ή Ενόπλων.

Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα. Τρείς μέρες πρωι, τρείς μέρες απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη πρωί και την πρώτη ώρα Μαθηματικά. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, η να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς.

Ποιος δε θυμάται τις καζούρες ιδιαίτερα στους Θεολόγους, τις Αγγλικούδες και τους Τεχνικούς. Τα παρατσούκλια που τους βγάζαμε τα παλιόπαιδα. Ο γιαουρτάς, ο καρκίνος ο θέκλας η θρούμπος ο φισφιρίκος. Την αγωνία μόλις έμπαινε ο μαθηματικός κι άνοιγε τον κατάλογο.-Για να σηκωθεί σήμερα ο ………. Και μέχρι να πεί τον μελλοθάνατο, κόμπος το στομάχι.

Θυμάστε στα διαγωνίσματα την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τάγραφαν με στυλό BIC ήSCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλέ ποδιές τους. Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλέ κορδέλλα στα μαλλιά.Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες και τα αγόρια που περίμεναν στο τέρμα του λεωφορείου.

Ποιος δε θυμάται τις ημερήσιες εκδρομές στον Κάλαμο, τον Αη Γιάννη το Ρώσσο, το Ναύπλιο, τον Οσιο Λουκά, τους Δελφούς για να δούμε τον Ηνίοχο τον σκανδαλιάρη που σε κοίταγε πονηρά όπου κι αν στεκόσουνα ,με κάτι απίστευτα πούλμαν.

Και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των τριών ωρών και βάλε στα άδεια οικόπεδα που τώρα έχουν γίνει μεζονέτες και στούντιο.

Κάποιοι μαθητές όχι τόσο έξυπνοι ή επιμελείς έχαναν την τάξη και ξαναπήγαιναν στην ίδια. Θυμηθείτε πόσους διετείς είχατε στην τάξη σας στο γυμνάσιο. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι απ τα γένια και τη χοντρή φωνή.

Ο πρώτος μας έρωτας ήταν συνήθως αδελφή ή εξαδέλφη του καλύτερου φίλου μας. Θυμόσαστε το χτυποκάρδι αλήθεια; Την αγωνία μη μας πάρουν χαμπάρι. Το πρώτο φιλί. Τα ξαναμμένα μάγουλα,το χνούδι πάνω απ το χείλος μας.

Θυμάστε τα πάρτυ γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει)με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέϊκ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς. Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλούζ σε συνενόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ.Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας.

Πηγαίναμε στο γήπεδο τρείς ώρες πριν το μάτς και γυρίζαμε παπί απ τη βροχή και παγωμένοι μέχρι το μεδούλι τυλιγμένοι με μουσκεμένες σημαίες και χωμένοι σε πλαστικές σακούλες Κι με τις κάλτσες να τρέχουν

Υπήρχαν τέσσερις εποχές διακριτές μεταξύ τους. Τα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα μπουμπούκια των λουλουδιών άνθιζαν την άνοιξη. Υπήρχαν δέντρα και κήποι στις αυλές των σπιτιών και πηγάδια και χώμα που μύριζε μετά το πότισμα . Θυμάστε τους πανσέδες; Τα σκυλάκια; Τα χρυσάνθεμα;

Τις πλεχτές ζακέτες που βάζαμε κάπου μετά το Πάσχα. Τα πρώτα μακριά παντελόνια.

Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε ή στα σκαλιά παρέες παρέες, ή παίζοντας κρυφτό και κρυφτοντένεκο, ή στα καλοκαιρινά σινεμά με τα χαλίκια, τις καρέκλες με το πλαστικό σκοινί, τις μπουκαμβίλιες στη μάντρα , τον πασατέμπο και την πορτοκαλάδα ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Αξέχαστα χρόνια.

Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα. Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας. Ζήσαμε. Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ....ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ

 

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ

Η διαχρονικότητα της Ελληνικής γλώσσης είναι αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη!

Μεταξύ των πολλών παραδειγμάτων που κατά καιρούς σας φέρνω - και με ανεχόσαστε - ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα:

Μικροί (οι .ομήλικοι εξ ημών.) είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι : δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε»)

«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν.»

Τι σημαίνουν αυτά? Μα , τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα ειπεί κάποιος.

Όμως δεν είναι έτσι.

Ατυχώς, η Ελληνική, εδέχθη πλείστες όσες προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ά.., που δεν κατανοούσαν την ελληνική -ούτε κάν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων - εμιμούντο τις φράσεις, παραφράζοντάς τις συχνότατα, και έτσι διεστραμμένα και παραμορφωμένα, έφθασαν μέχρι των ημερών μας, ώστε πλέον να μη αναγνωρίζονται.

Κατ'΄αυτόν τον τρόπο, εισήχθησαν εις την Ελληνική, όροι, λέξεις και φράσεις, ως μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο είδωλα, καθιστάμενα αγνώριστα στον απλό κόσμο.

Ας επανέλθουμε στο πιο πάνω.

Η όλη. στιχομυθία, προήρχετο από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι Παίδες (και ου μόνον.), και ταυτόχρονα εγυμνάζοντο στα μετέπειτα αληθινά πολεμικά παιχνίδια.

Πράγμα απολύτως φυσικό, αφού πάντοτε ο Αθηναίος Πολίτης ετύγχανε και Οπλίτης! (βλέπετε παίζοντας και με τα γράμματα, προκύπτον συνδεόμενες έννοιες.Πολίτης - Οπλίτης)

Τι έλεγαν λοιπόν οι αντιπαρατιθέμενες παιδικές ομάδες, που τόσον παραφράσθηκε από τους μεταγενέστερους??

Ιδού η απόδοση:

«Απεμπολών, του κείθεν εμβολών !!!...» (επαλαμβανόμενα με ρυθμό, εναλλάξ από την δείθεν επιτιθέμενη ομάδα)

Τι σήμαιναν ταύτα? Μα..απλά ελληνικά είναι! « Σε απεμπολώ, σε αποθώ, σε σπρώχνω, πέραν (εκείθεν) εμβολών σε (βλ. έμβολο) με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου!!!

Ο φοιτητής που άφησε "άφωνους" τους πολιτικούς... |

Ο φοιτητής που άφησε "άφωνους" τους πολιτικούς... | TreloKouneli.gr

ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ...

ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ...

17 Νοέμβρη 2012. Σήμερα γιορτάζουμε το Πολυτεχνείο. Εκείνους που φώναξαν και μάτωσαν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Είναι η μία επέτειος. Η δεύτερη είναι το γεγονός πως χτες 16 Νοέμβρη δεν πτωχεύσαμε! Η δόση δεν ήρθε, αλλά είμαστε ακόμα εδώ με το αγαπημένο μας ευρώ, κι από είδα έξω κοιτάζοντας κλεφτά σήμερα το πρωί δεν έχει γίνει η Αποκάλυψη (ακόμα). Το σύνθημα του Πολυτεχνείου φέτος αποκτά το μεγαλύτερο νόημα. Καθότι ψωμί, παιδεία κι ελευθερία είναι ακόμα μια φορά προς αναζήτηση.

Χρειάστηκαν σχεδόν σαράντα χρόνια "δημοκρατικής" διακυβέρνησης της χώρας για να φτάσουμε στο σημείο σήμερα να κατανοήσουμε επί τέλους τι σήμαινε αυτό το σύνθημα στη κυριολεξία. Η Ελλάδα της χούντας των συνταγματαρχών συναντά την Ελλάδα της χούντας των τραπεζών και των διαφόρων τζογαδόρων του πλανήτη και βρίσκεται ακίνητη σαν να μην πέρασε μια μέρα, να διεκδικεί ψωμί, παιδεία, ελευθερία εκ νέου.

Με δυο μεγάλες διαφορές. Τότε υπήρχε μια δικτατορία εμφανής κι ένας ξεσηκωμός που δεν φοβήθηκε. Τώρα υπάρχει μια αφανής δικτατορία κι ένας καναπές που έχει κολλήσει στα οπίσθια μας. Κι έχουμε επίσης και μια εθνική προδοσία. Τότε η Κύπρος. Τώρα ολόκληρη η Ελλάδα έχει βγει στο σφυρί αλλά δεν συγκινείται κανείς. Ούτε η ντόπια ούτε η διεθνής κοινότητα. Υπάρχουν ήδη τρεις χιλιάδες νεκροί επίσημα, (αυτοκτονίες) σ΄αυτό τον ύπουλο ακήρυχτο πόλεμο, υπάρχουν συσσίτια για ανθρώπους που πεινάνε, υπάρχουν χιλιάδες που έχουν μπεί στη κόλαση χωρίς ελπίδα, υπάρχει ένα κράτος σε πλήρη κατάρρευση και ξεπούλημα, κι ένα Σύνταγμα που έχει γίνει κουρελόχαρτο, αλλά δεν έχει στηθεί κανένα τραπέζι σε κάποιο διεθνή οργανισμό για να θέσει θέμα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανθρωπιστική κρίση, εθνική προδοσία ή ότι άλλο...

Χρειάστηκαν σχεδόν σαράντα χρόνια, κι ένας μηχανισμός που έδρασε μεθοδευμένα, με την συνεργασία Πολιτείας και πολιτών αυτού εδώ του βασανισμένου τόπου, για να μπορούμε σήμερα να γιορτάζουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου όχι απλά στο γύψο, αλλά φυλακισμένοι στην απόλυτη παράνοια ενός μαρτυρίου χωρίς τέλος που μας οδηγεί στην απόλυτη εθνική κατάρρευση σε όλα τα επίπεδα. Πτωχευμένοι χωρίς ψωμί, μεταλλαγμένοι πνευματικά σε κάτι άθλιο, τιποτένιο, σκλάβοι σε δεσμά που χτίσαμε με τα ίδια μας τα χέρια, μιλάμε για επετείους χωρίς ντροπή, προσπαθώντας να αντλήσουμε μια στάλα περηφάνιας για να βάλουμε λίγο χρώμα στη κατάντια μας.

Το θλιβερότερο από όλα είναι όταν βλέπεις πλέον, τον ένα να βρίζει τον άλλον με χοντρές προσβολές. Λέμε ο ένας τον άλλον καθίκι, πουλημένο, ηλίθιο, φοβητσιάρη, φιλοτομαριστή, ανθρωπάκι ξεφτιλισμένο. Μας κοροϊδεύουν οι έξω, μας απαξιώνουν οι μέσα και τα ορία ανοχής αυτής της προσβολής είναι τόσο μεγάλα που σε πιάνει δέος όταν το αντιληφθείς. Είναι σαν να έρχεσαι αντιμέτωπος με κάποιον να τον έχεις στριμώξει στο τοίχο με το δάχτυλο τεντωμένο μπροστά στη μούρη του και να του λες μπινελίκια για το πόσο άχρηστος, ηλίθιος, τομάρι είναι και να σε κοιτάζει σαν χάνος. Να βράζει μέσα του, να νοιώθει τη προσβολή και την ενοχή μέχρι το μεδούλι και να μην κουνάει βλέφαρο. Η από την άλλη, το χειρότερο, να μην νοιώθει καν ένοχος, να μη νοιώθει καν πως τον αφορά.

Ένας λαός που έχει εισέλθει επισήμως στη κόλαση και περιμένει από τα σκιάχτρα της τιβούλας ή τους πολιτικάντηδες της δεκάρας (συγνώμη του ευρώ) να του πουν ένα καλό λόγο. Να τον συνετίσουν, να τον μαλώσουν, να του πουν πως αν είναι καλό παιδί θα πάνε όλα καλά στο τέλος. Και να ψηφίζει και τους ίδιους ακόμα. Να βγαίνουν στα γκάλοπ κάτι ποσοστά απύθμενης κατάντιας όπου μοιάζουν όλοι ευχαριστημένοι γιατί οι υπαίτιοι της εθνικής συμφοράς έχουν χάσει δυνάμεις, αντί να είναι ήδη πίσω από τα κάγκελα να δικάζονται για σωρεία εγκλημάτων....

Αυτό το σκηνικό αδελφέ μου είναι για πολύ γερά νεύρα. Η που θα αποφασίσει κάποιος να κατέβει σαν το Δελαπατρίδη στη μέση της πλατείας και να διεκδικήσει πλέον τη προσωπική του αξιοπρέπεια, ή που θα πρέπει να σωπάσουμε και να λουφάξουμε ηττημένοι. Ναι υπάρχει και η αυτονόητη λύση, να εγκαταλείψουμε εκείνους που μας έφεραν σ΄αυτό το σημείο, να εγκαταλείψουμε και το φιλοτομαριστή εαυτό μας που έδωσε δύναμη κι εξουσία σ΄αυτό το σίχαμα και να συνταχθούμε με κάθε δύναμη που διεκδικεί κάτι καλύτερο. Αλλά στην Ελλάδα πλέον δεν υπάρχει αυτονόητο και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε τίποτα.

Μαζί με τα ξερά έχουν καεί και τα χλωρά. Η διάβρωση στις συνειδήσεις μας είναι τόσο ισχυρή σε κάθε επίπεδο που οι άνθρωποι βλέπουν, καταλαβαίνουν το ψέμα, αντιλαμβάνονται το αίσχος αλλά είτε αδιαφορούν εγκλωβισμένοι στο προσωπικό τους Γολγοθά που προσπαθούν να ανέβουν με ότι μέσα βρουν στη καθημερινότητά τους, είτε αδιαφορούν γιατί έχουν το κατιτίς ακόμα να κοροϊδεύουν το χρόνο τους και τη ζωή τους. Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα μέρος μικρό του κόσμου που προσπαθεί να κάνει κάτι ελάχιστο. Να φτιάξει μια ομάδα στη γειτονιά, να πλησιάσει κάποιον χώρο πολιτικό αντιμνημονιακό να ακούσει κάτι άλλο, να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν ανάγκη, να οργανώσει μια διαμαρτυρία ή να ακολουθήσει σε μια από τις πολλές λιτανείες που συμβαίνουν στις εικοσιτετράωρες καλά οριοθετημένες απεργίες..... αλλά δεν μπορεί να καταφέρει κάτι περισσότερο. Γιατί όλα γίνονται λες και δεν υπάρχει ψυχή, λες και δεν υπάρχει αίμα, λες και δεν υπάρχει ενέργεια μέσα μας να την εκτοξεύσουμε και να την ενώσουμε με όλους τους άλλους για να σταματήσουμε το κατήφορο.

Η για να το πω καλύτερα, δεν υπάρχει εμείς. Η έννοια του "εμείς" δεν μπορεί βρει το δρόμο. Είναι τραγικά δυνατό το εγώ μας.. Ακόμα και τώρα που όλα χάνονται, το μόνο που παραμένει τόσο δυνατό είναι το εγώ μας. Είναι έτοιμο να διχάσει παρά να μονιάσει το κόσμο. Είναι ετοιμο να κοιτάξει τη πιο συμφέρουσα λύση για το καθένα ξεχωριστά αλλά δεν μπορεί να γίνει ομάδα που θα παλέψει με κοινούς στόχους. Είμαστε ο εργαζόμενος κι ο άνεργος. Εκείνος που χάνει το σπίτι κι εκείνος που το έχει ακόμα. Είμαστε εκείνος που έχει την υγειά του δίπλα στον άρρωστο. Ο νέος απέναντι στο γέρο. Ο οικογενειάρχης απέναντι στον ανύπαντρο. Ο μορφωμένος απέναντι στον αμόρφωτο. Ολοι χάνουμε, όλους μας πηδάνε κανονικά αλλά ο καθένας μας το βλέπει "από τη μεριά του" Δεν υπάρχει κοινή μεριά. Δεν έχουμε κάτι που να μας ενώνει εκτός από μια αόριστη και ανούσια αγανάκτιση. Ακόμα και στις συγκεντρώσεις εκατό χιλιάδων ανθρώπων δεν είναι μια φωνή με εκατό χιλιάδες ψυχές, είναι εκατό χιλιάδες μόνοι τους που εκτελούν μια υποχρέωση, διεκδικώντας ο καθένας τη λύση στο προσωπικό του πρόβλημα.

Δεν υπάρχει από ότι φαίνεται εθνική αντίληψη. Λαϊκή ομοψυχία. Ανθρώπινη αλληλεγγύη. Σ΄αυτό το τόπο έχουν χαθεί οι αληθινοί σύντροφοι, έχουν χαθεί τ΄αδέλφια, έχουν χαθεί οι συμπατριώτες και οι συμπολίτες. Είμαστε απλά ένας αριθμός στα γκάλοπ κι ένα νούμερο στη τηλεθέαση που σχηματίζουμε γκρουπ για τις εταιρείες στατιστικών ερευνών....

Έτσι γιορτάζουμε σήμερα....

Για πούλημα λοιπόν,
αμαρτίες κι ενοχές,
τραγούδια σημαιοστόλιστα
προσδοκίες μοναχικές.
Για πούλημα και το μέλλον,
και του μέλλοντος το κενό,
για πούλημα κι ό,τι έμεινε
απούλητο ως εδώ...

 

Πηγή http://vasiliskos2.blogspot.gr/